درباره شهر
بسمه تعالی
سجزی در آیینه تاریخ :
سجزی ، سکزی یا سجزی منصوب به سکستان یا سجستان که نام قدیم سیستان بوده چون در حدود 127 سال قبل از میلاد ، طایفه ای در سرزمین سیستان زندگی می کرده اند و دولتی را تشکیل داده اند ، آنجا را سکستان و سجستان نامیده اند . اما علت اینکه در فاصله 35 کیلومتری اصفهان محلی را سیستان – سجزی و سگزی نامیده اند حکایات زیاد را تعریف کرده اند .
اول به دلیل وجود گروهی مهاجر از استان سیستان و بلوچستان و بعد استقرار در این محل که خود را سجزی معرفی کرده اند که به معنی اهل سیستان بودن است .
دوم – در زمان شاه عباس صفوی وقتی برادران آنتونی و رابرت شرلی بعد از عبور از دشت باتلاقی و بیشه زار تاغ و گز به برکه ای خشک و پر از نمک رسیدند . کلمه سجزی را تکرار کردند که بعدها به همین نام باقی ماند .
سوم اینکه فاصله محل فعلی سجزی تا اصفهان هشت فرسخ بوده که سکز به زبان ترکی گفته شده که بعدها به سکزی یا سجزی تغییر یافته است .
اما به استناد ادبیات تاریخی و پسوندهای فامیلی دانشمندانی چون ابوسعید سجزی – معین الدین حسین سجزی – امیر حسن علاء سجزی دهلوی – نشان از محل زندگی آنهاست که سیستان فعلی می باشد دلیل بر اینکه افرادی که اقدام به آبادانی محل مذکور نموده اند یا جمعیت اولیه از محل سیستان بوده اند .
اما سجزی یا سگزی یا سکزی هر کدام یک کلمه ای بیش نیست و آنچه در پی خواهد آمد آغاز و شروع محلی بنام سجزی فعلی نیست بلکه چشمه ای از تاریخ پر از فراز و نشیب سرزمین ما ایران و قطعه ای کوچک از آن است که میراث گرانبهای ایران اسلامی است .
عهد صفوی یکی از دوران ترقی و پیشرفت ایران به ویژه اصفهان که پایتخت است را تبلور حکومت ایران می توان دانست . حضور آنتونی و رابرت شرلی دو برادری که به عنوان مشاور شاه عباسی در مملکت ایران به گشت زنی پرداخته و نقاط مهم را شناسایی و ثمرات و محصولات آن محل را به عرض شاه رسانده از صفحه تاریخ نادیده نیست . به دلیل اینکه قسمتی از حوزه آبریز منطقه از مورچه خورت ، میمه ، حبیب آباد و سپس ارتفاعات زفره به طرف دشت سجزی بوده است آبهای سطحی در این محل تلاقی پیدا کرده به ویژه سیلابهای فصلی که باعث ایجاد برکه و باتلاق سجزی که مملو از درختان تاغ و گز بوده و به دلیل بالا بودن آبهای سطحی که در لایه اول زمین وجود دارد و بسیار شور است شورآبی وسیع بوجود آمده که عبور از آن بسیار مشکل بوده است . برادران آنتونی و رابرت شرلی بعد از عبور از قهاب و گلون آباد و عبور از جنگل و بیشه زار تاغ به قصبه ای کوچک در ماهور گچی و نمکزار رسیده که با دیدن شوره زار نمک ، سجزی را تلفظ کرده اند وجود درختان و بیشه زارها باعث مخفی ماندن محل از دید دیگران بوده است . برادران آنتونی و رابرت شرلی از سجزی به طرف ورتون حرکت کرده و از آنجا به آبگرم رفته به دلیل اینکه قبلاً شاه عباس در محل آبگرم از درد قولنج رهایی یافته و از راه کمشچه و حبیب آباد به اصفهان عبور نموده اند راه جدید را کوتاهترین راه برای دسترسی به آبگرم ورتون تلقی کرده اند.
بعد از گذشت یک سال و احداث جاده از میان بیشه زارهای ذکر شده ، شاه عباسی عزم سفر جهت آب درمانی به ورتون می نماید که از مسیر جدید عازم می شوند . کدخدای محل در آن زمان فردی به نام کیکاووس برادر کدخدای زفره کلوم بوده است که با استفاده از راهنمایی برادران شرلی اقدام به تزئین محل سجزی می نماید تا آن زمان یک رشته قنات تأمین کننده آب شرب و کشاورزی محل بوده است محل ورود شاه عباسی آبپاشی و آذین بندی می شود . شاه صفوی که قبلاً دستور ساخت 999 کاروان سرا ، حمام و مسجد را به کارگزاران داده بود که جهت رفاه مسافرین و قافله ها بر روی جاده های کشور احداث نماید لذا احداث جاده در باتلاق ،کویر و بیشه زاری که حدود سه فرسخ مسیر آبگرم ورتون به اصفهان را کاهش داده نظر شاه عباسی را جلب نمود .
آثار تاریخی شهر سجزی:
در همان زمان جهت اینکه شاه را متقاعد نمایند که محل جمعیتی زیاد دارد و استحقاق ساخت کاروان سرا ، حمام و مسجد را دارد از والی زفره ، ورتون ، شور آباد و فشارک درخواست می شود که اهالی روستاهای تحت امر را در محل سجزی تجمع نمایند تا شاه بادیدن این جمعیت دلش به رحم آید و دستور عمران و آبادانی و ساخت کاروان سرا را صادر نماید .
شاه عباسی هنگام مراجعه به محل سجزی ،با استقبال گرمی روبرو می شود و دستور احداث کاروان سرا ، حمام ، مسجد و همچنین حفر دو رشته قنات که یکی متعلق به محله شور آباد (مزرعه شور) و دیگری با همت ساکنین محله قلعه درویش که از مالکان صحرای نقی آباد بوده آغاز شد و در حال حاضر هر دو قنات دائر و از طولانی ترین قنات های سجزی محسوب میگردند . بالاخره عمران محل آغاز شده و از روستای محصور و مخفی ، محلی علنی با برج و بارو و امن جهت مسافرین و قافله ها به وجود می آید
لازم به ذکر است آثار به جای مانده قلعه درویش در جنوب شرقی مزرعه نقی آباد موجود است .
در حال حاظر. کاروانسرا در حال تخریب و ویرانی بوده و هیچگونه اقدامی در جهت مرمت و باز سازی آن صورت نگرفته است.
آب انبار موجود پس از سالها استفاده مردم بلا استفاده رها شد که با پیگیری های شهرداری ، توسط میراث فرهنگی استان باز سازی شد.
این چهار اثر تاریخی هسته اولیه تشکیل شهر سجزی می باشد که محله جنب سقاخانه جزء اولین محلات شهر سجزی میباشد. سجزی با همه فراز و نشیب تاریخ همراه بوده و در تمام صحنه های تاریخی و سرنوشت ساز از حمله اعراب تا مسلمان شدن و از حمله مغول تا شهادت جوانان در هشت سال دفاع مقدس همراه و همگام بوده است..
شهر سجزی :
با تصویب هیئت دولت در مورخ 22/2/1377 نقاط جغرافیایی سجزی – مزرعه شور و مجتمع مسکونی ایستگاه راه آهن از توابع بخش کوهپایه شهرستان اصفهان ادغام و به شهر تبدیل و با عنوان شهر سجزی شناخته شد.
مساحت شهر سجزی :
مساحت شهر سجزی بالغ بر 134 هکتار میباشد
فاصله تا مرکز استان:
شهر سجزی در فاصله 35 کیلومتری شرق اصفهان بزرگ و در کنار جاده ترانزیتی اصفهان – نایین و در حاشیه کویر مرکزی ایران(کویر لوت) قرار گرفته است .
ارتفاع از سطح دریا:
ارتفاع شهر سجزی از سطح دریا 1530-1560 متر میباشد.
جمعیت شهر :
طبق آخرین آمار و بر اساس سرشماری نفوس و مسکن سال 1385 جمعیت شهر سجزی بالغ بر 4397 نفر مشتمل بر 2258 نفر مرد و 2139 نفر زن می باشد. همچنین این شهر دارای 1217 خانوار می باشد
بافت تاریخی شهر سجزی :
هسته اولیه و بافت قدیمی شهر از شش محله به نامهای محله مسجد جامع , محله مسجد امام حسین(ع) , محله مسجد ولی عصر(عج) , محله شهدا , محله سرچشمه و محله مسجد المهدی تشکیل گردیده است. معماری حاکم بر شهر سجزی جزء معماری اصیل و سنتی ایران بوده , به نحوی که این معماری در اکثر منازل قدیمی شهر که برجای مانده است خودنمایی میکند.
فعالیت اقتصادی منطقه :
عمده فعالیت ساکنین شهر سجزی کشاورزی , دامداری میباشد و بعد از آن بیشترین فعالیت اهالی در ایستگاه راه آهن سیستان و کارگاهها و کارخانجات واقع در قطب صنعتی سجزی میباشد . همچنین تعدادی از اهالی شهر در کوره های آجر پزی منطقه یک لنگی مشغول به کار و فعالیت میباشند.
قرار گرفتن شهر سجزی در منطقه کویری و محدودیت منابع آبی منطقه که برای کشاورزی از منابع زیرزمینی نظیر قنات و چاه تامین میگردد موجب گردیده است خشکسالیها و نزولات کم در منطقه کشاورزی این منطقه را دچار مشکلات عدیده نماید. عمده محصولات کشاورزی منطقه عبارت است از گندم , جو ،چغندر قند و عمده تولیدات باغی آن محصول پسته میباشد .
همچنین به علت ضعف مراتع و غنی نبودن پوشش گیاهی در این منطقه فعالیت دامداری در این شهر در مقایسه با سایر نقاط استان در سطح پایینی قرار گیرد. عمده فعالیت دامداری منطقه به صورت سنتی انجام میگردد.
مذهب مردم سجزی :
مذهب مردمان این منطقه اسلام و شیعه اثنی عشری میباشد . وجود هشت باب مسجد و دو باب حسینیه نشان از ارادت خاصی مردمان این خطه به اهل بیت عصمت و طهارت میباشد . در جریان پیروزی انقلاب اسلامی و بعد از آن نیز در جریان جنگ تحمیلی شهدای بسیاری تقدیم انقلاب نمودند. این شهر دارای 28 نفر شهید ، 5 نفر آزاده سر افراز ، 40 نفرجانباز و یک نفر جاوید الاثر می باشد.
فعالیت اقتصادی ساکنین شهر سجزی :
عمده فعالیت ساکنین شهر سجزی کشاورزی و دامداری میباشد و پس از آن بیشترین فعالیت اهالی در ایستگاه راه آهن سیستان ، کارگاهها و کارخانجات واقع در قطب صنعتی سجزی و دیگر کارخانه های داخل و خارج منطقه میباشد . همچنین تعدادی از اهالی شهر نیز در کوره های آجر پزی منطقه یک لنگی واقع در حریم شهر سجزی مشغول به کار و فعالیت میباشند
محصولات کشاورزی منطقه :
عمده محصولات کشاورزی منطقه عبارت است از گندم , جو ،چغندر قند و عمده تولیدات باغی آن محصول پسته میباشد . همچنین به علت ضعف مراتع و غنی نبودن پوشش گیاهی در این منطقه فعالیت دامداری در این شهر به صورت سنتی انجام میگردد
با سایر نقاط استان در سطح پایینی قرار گیرد و عمده فعالیت دامداری منطقه به صورت سنتی انجام میگردد
معرفی شهرداری سجزی :
همانگونه که ذکر شد شهرداری سجزی در تاریخ 23/2/1377 طی مصوبه شماره 17865 /ت19267ه هیات محترم وزیران مجوز فعالیت گرفت و رسما از مهر ماه 1377 با انتخاب آقای سید اصغر فیاض به عنوان شهردار فعالیت خود را آغاز نمود.
خدمات انجام شده در قبل و بعد از تأسیس شهرداری ثمره تلاش مدیران و مسئولین خدمتگذار منطقه بوده است که نوید بخش عمران و آبادانی منطقه می باشد .
تغییر بافت روستا به شهر ، ایجاد گذرها ، پیاده روها و معابر شهری، احداث پارک و فضای سبز ، احداث شبکه های آب شیرین و گاز ،آسفالت معابر شهر،احداث فضای بازی کودک ، احداث سرویسهای عمومی سطح شهر ، احداث باند کند رو جنب جاده ترانزیت اصفهان نایین ، احداث جاده های ارتباطی بین محلات شهرک المهدی ، مزرعه شور با محله سجزی و دهها پروژه دیگر عمرانی و فرهنگی از اقدامات شهرداری سجزی در طی ده سال فعالیت خود از مهر ماه 1377 تاکنون میباشد.
سجزی در آیینه تاریخ :
سجزی ، سکزی یا سجزی منصوب به سکستان یا سجستان که نام قدیم سیستان بوده چون در حدود 127 سال قبل از میلاد ، طایفه ای در سرزمین سیستان زندگی می کرده اند و دولتی را تشکیل داده اند ، آنجا را سکستان و سجستان نامیده اند . اما علت اینکه در فاصله 35 کیلومتری اصفهان محلی را سیستان – سجزی و سگزی نامیده اند حکایات زیاد را تعریف کرده اند .
اول به دلیل وجود گروهی مهاجر از استان سیستان و بلوچستان و بعد استقرار در این محل که خود را سجزی معرفی کرده اند که به معنی اهل سیستان بودن است .
دوم – در زمان شاه عباس صفوی وقتی برادران آنتونی و رابرت شرلی بعد از عبور از دشت باتلاقی و بیشه زار تاغ و گز به برکه ای خشک و پر از نمک رسیدند . کلمه سجزی را تکرار کردند که بعدها به همین نام باقی ماند .
سوم اینکه فاصله محل فعلی سجزی تا اصفهان هشت فرسخ بوده که سکز به زبان ترکی گفته شده که بعدها به سکزی یا سجزی تغییر یافته است .
اما به استناد ادبیات تاریخی و پسوندهای فامیلی دانشمندانی چون ابوسعید سجزی – معین الدین حسین سجزی – امیر حسن علاء سجزی دهلوی – نشان از محل زندگی آنهاست که سیستان فعلی می باشد دلیل بر اینکه افرادی که اقدام به آبادانی محل مذکور نموده اند یا جمعیت اولیه از محل سیستان بوده اند .
اما سجزی یا سگزی یا سکزی هر کدام یک کلمه ای بیش نیست و آنچه در پی خواهد آمد آغاز و شروع محلی بنام سجزی فعلی نیست بلکه چشمه ای از تاریخ پر از فراز و نشیب سرزمین ما ایران و قطعه ای کوچک از آن است که میراث گرانبهای ایران اسلامی است .
عهد صفوی یکی از دوران ترقی و پیشرفت ایران به ویژه اصفهان که پایتخت است را تبلور حکومت ایران می توان دانست . حضور آنتونی و رابرت شرلی دو برادری که به عنوان مشاور شاه عباسی در مملکت ایران به گشت زنی پرداخته و نقاط مهم را شناسایی و ثمرات و محصولات آن محل را به عرض شاه رسانده از صفحه تاریخ نادیده نیست . به دلیل اینکه قسمتی از حوزه آبریز منطقه از مورچه خورت ، میمه ، حبیب آباد و سپس ارتفاعات زفره به طرف دشت سجزی بوده است آبهای سطحی در این محل تلاقی پیدا کرده به ویژه سیلابهای فصلی که باعث ایجاد برکه و باتلاق سجزی که مملو از درختان تاغ و گز بوده و به دلیل بالا بودن آبهای سطحی که در لایه اول زمین وجود دارد و بسیار شور است شورآبی وسیع بوجود آمده که عبور از آن بسیار مشکل بوده است . برادران آنتونی و رابرت شرلی بعد از عبور از قهاب و گلون آباد و عبور از جنگل و بیشه زار تاغ به قصبه ای کوچک در ماهور گچی و نمکزار رسیده که با دیدن شوره زار نمک ، سجزی را تلفظ کرده اند وجود درختان و بیشه زارها باعث مخفی ماندن محل از دید دیگران بوده است . برادران آنتونی و رابرت شرلی از سجزی به طرف ورتون حرکت کرده و از آنجا به آبگرم رفته به دلیل اینکه قبلاً شاه عباس در محل آبگرم از درد قولنج رهایی یافته و از راه کمشچه و حبیب آباد به اصفهان عبور نموده اند راه جدید را کوتاهترین راه برای دسترسی به آبگرم ورتون تلقی کرده اند.
بعد از گذشت یک سال و احداث جاده از میان بیشه زارهای ذکر شده ، شاه عباسی عزم سفر جهت آب درمانی به ورتون می نماید که از مسیر جدید عازم می شوند . کدخدای محل در آن زمان فردی به نام کیکاووس برادر کدخدای زفره کلوم بوده است که با استفاده از راهنمایی برادران شرلی اقدام به تزئین محل سجزی می نماید تا آن زمان یک رشته قنات تأمین کننده آب شرب و کشاورزی محل بوده است محل ورود شاه عباسی آبپاشی و آذین بندی می شود . شاه صفوی که قبلاً دستور ساخت 999 کاروان سرا ، حمام و مسجد را به کارگزاران داده بود که جهت رفاه مسافرین و قافله ها بر روی جاده های کشور احداث نماید لذا احداث جاده در باتلاق ،کویر و بیشه زاری که حدود سه فرسخ مسیر آبگرم ورتون به اصفهان را کاهش داده نظر شاه عباسی را جلب نمود .
آثار تاریخی شهر سجزی:
در همان زمان جهت اینکه شاه را متقاعد نمایند که محل جمعیتی زیاد دارد و استحقاق ساخت کاروان سرا ، حمام و مسجد را دارد از والی زفره ، ورتون ، شور آباد و فشارک درخواست می شود که اهالی روستاهای تحت امر را در محل سجزی تجمع نمایند تا شاه بادیدن این جمعیت دلش به رحم آید و دستور عمران و آبادانی و ساخت کاروان سرا را صادر نماید .
شاه عباسی هنگام مراجعه به محل سجزی ،با استقبال گرمی روبرو می شود و دستور احداث کاروان سرا ، حمام ، مسجد و همچنین حفر دو رشته قنات که یکی متعلق به محله شور آباد (مزرعه شور) و دیگری با همت ساکنین محله قلعه درویش که از مالکان صحرای نقی آباد بوده آغاز شد و در حال حاضر هر دو قنات دائر و از طولانی ترین قنات های سجزی محسوب میگردند . بالاخره عمران محل آغاز شده و از روستای محصور و مخفی ، محلی علنی با برج و بارو و امن جهت مسافرین و قافله ها به وجود می آید
لازم به ذکر است آثار به جای مانده قلعه درویش در جنوب شرقی مزرعه نقی آباد موجود است .
در حال حاظر. کاروانسرا در حال تخریب و ویرانی بوده و هیچگونه اقدامی در جهت مرمت و باز سازی آن صورت نگرفته است.
آب انبار موجود پس از سالها استفاده مردم بلا استفاده رها شد که با پیگیری های شهرداری ، توسط میراث فرهنگی استان باز سازی شد.
این چهار اثر تاریخی هسته اولیه تشکیل شهر سجزی می باشد که محله جنب سقاخانه جزء اولین محلات شهر سجزی میباشد. سجزی با همه فراز و نشیب تاریخ همراه بوده و در تمام صحنه های تاریخی و سرنوشت ساز از حمله اعراب تا مسلمان شدن و از حمله مغول تا شهادت جوانان در هشت سال دفاع مقدس همراه و همگام بوده است..
شهر سجزی :
با تصویب هیئت دولت در مورخ 22/2/1377 نقاط جغرافیایی سجزی – مزرعه شور و مجتمع مسکونی ایستگاه راه آهن از توابع بخش کوهپایه شهرستان اصفهان ادغام و به شهر تبدیل و با عنوان شهر سجزی شناخته شد.
مساحت شهر سجزی :
مساحت شهر سجزی بالغ بر 134 هکتار میباشد
فاصله تا مرکز استان:
شهر سجزی در فاصله 35 کیلومتری شرق اصفهان بزرگ و در کنار جاده ترانزیتی اصفهان – نایین و در حاشیه کویر مرکزی ایران(کویر لوت) قرار گرفته است .
ارتفاع از سطح دریا:
ارتفاع شهر سجزی از سطح دریا 1530-1560 متر میباشد.
جمعیت شهر :
طبق آخرین آمار و بر اساس سرشماری نفوس و مسکن سال 1385 جمعیت شهر سجزی بالغ بر 4397 نفر مشتمل بر 2258 نفر مرد و 2139 نفر زن می باشد. همچنین این شهر دارای 1217 خانوار می باشد
بافت تاریخی شهر سجزی :
هسته اولیه و بافت قدیمی شهر از شش محله به نامهای محله مسجد جامع , محله مسجد امام حسین(ع) , محله مسجد ولی عصر(عج) , محله شهدا , محله سرچشمه و محله مسجد المهدی تشکیل گردیده است. معماری حاکم بر شهر سجزی جزء معماری اصیل و سنتی ایران بوده , به نحوی که این معماری در اکثر منازل قدیمی شهر که برجای مانده است خودنمایی میکند.
فعالیت اقتصادی منطقه :
عمده فعالیت ساکنین شهر سجزی کشاورزی , دامداری میباشد و بعد از آن بیشترین فعالیت اهالی در ایستگاه راه آهن سیستان و کارگاهها و کارخانجات واقع در قطب صنعتی سجزی میباشد . همچنین تعدادی از اهالی شهر در کوره های آجر پزی منطقه یک لنگی مشغول به کار و فعالیت میباشند.
قرار گرفتن شهر سجزی در منطقه کویری و محدودیت منابع آبی منطقه که برای کشاورزی از منابع زیرزمینی نظیر قنات و چاه تامین میگردد موجب گردیده است خشکسالیها و نزولات کم در منطقه کشاورزی این منطقه را دچار مشکلات عدیده نماید. عمده محصولات کشاورزی منطقه عبارت است از گندم , جو ،چغندر قند و عمده تولیدات باغی آن محصول پسته میباشد .
همچنین به علت ضعف مراتع و غنی نبودن پوشش گیاهی در این منطقه فعالیت دامداری در این شهر در مقایسه با سایر نقاط استان در سطح پایینی قرار گیرد. عمده فعالیت دامداری منطقه به صورت سنتی انجام میگردد.
مذهب مردم سجزی :
مذهب مردمان این منطقه اسلام و شیعه اثنی عشری میباشد . وجود هشت باب مسجد و دو باب حسینیه نشان از ارادت خاصی مردمان این خطه به اهل بیت عصمت و طهارت میباشد . در جریان پیروزی انقلاب اسلامی و بعد از آن نیز در جریان جنگ تحمیلی شهدای بسیاری تقدیم انقلاب نمودند. این شهر دارای 28 نفر شهید ، 5 نفر آزاده سر افراز ، 40 نفرجانباز و یک نفر جاوید الاثر می باشد.
فعالیت اقتصادی ساکنین شهر سجزی :
عمده فعالیت ساکنین شهر سجزی کشاورزی و دامداری میباشد و پس از آن بیشترین فعالیت اهالی در ایستگاه راه آهن سیستان ، کارگاهها و کارخانجات واقع در قطب صنعتی سجزی و دیگر کارخانه های داخل و خارج منطقه میباشد . همچنین تعدادی از اهالی شهر نیز در کوره های آجر پزی منطقه یک لنگی واقع در حریم شهر سجزی مشغول به کار و فعالیت میباشند
محصولات کشاورزی منطقه :
عمده محصولات کشاورزی منطقه عبارت است از گندم , جو ،چغندر قند و عمده تولیدات باغی آن محصول پسته میباشد . همچنین به علت ضعف مراتع و غنی نبودن پوشش گیاهی در این منطقه فعالیت دامداری در این شهر به صورت سنتی انجام میگردد
با سایر نقاط استان در سطح پایینی قرار گیرد و عمده فعالیت دامداری منطقه به صورت سنتی انجام میگردد
معرفی شهرداری سجزی :
همانگونه که ذکر شد شهرداری سجزی در تاریخ 23/2/1377 طی مصوبه شماره 17865 /ت19267ه هیات محترم وزیران مجوز فعالیت گرفت و رسما از مهر ماه 1377 با انتخاب آقای سید اصغر فیاض به عنوان شهردار فعالیت خود را آغاز نمود.
خدمات انجام شده در قبل و بعد از تأسیس شهرداری ثمره تلاش مدیران و مسئولین خدمتگذار منطقه بوده است که نوید بخش عمران و آبادانی منطقه می باشد .
تغییر بافت روستا به شهر ، ایجاد گذرها ، پیاده روها و معابر شهری، احداث پارک و فضای سبز ، احداث شبکه های آب شیرین و گاز ،آسفالت معابر شهر،احداث فضای بازی کودک ، احداث سرویسهای عمومی سطح شهر ، احداث باند کند رو جنب جاده ترانزیت اصفهان نایین ، احداث جاده های ارتباطی بین محلات شهرک المهدی ، مزرعه شور با محله سجزی و دهها پروژه دیگر عمرانی و فرهنگی از اقدامات شهرداری سجزی در طی ده سال فعالیت خود از مهر ماه 1377 تاکنون میباشد.
